| ۱- | خیلِ خیال خام درآید ز روزنم |
| این رهزنان شب نگذراند خفتنم | |
| ۲- | تنها نشسته ام، نه چراغی نه همدمی |
| با نور باده در شب تاریک روشنم | |
| ۳- | عُشّاق با ترانه مِی ناب می زنند |
| من سر ز فرط غصّه به دیوار می زنم | |
| ۴- | گاهی گمان برم که پس از امر ازدواج |
| این طوق لعنت است که افتد به گردنم | |
| ۵- | گاهی به فکر آن که تجرّد صلاح نیست |
| خواهم که طوق مُحرقه بر گردن افکنم | |
| ۶- | شاید شب سیاه تجرّد شود چو روز |
| شاید شود چو روز پر از نور مَسکَنم | |
| ۷- | آری بس است ملعبه ی این و آن شدن |
| من رخت عاریت ز تن خویش برکَنَم | |
| ۸- | زن نیست پیرهن که بپوشی و برکنی |
| با عذر این که تنگ و فراخ است بر تنم | |
| ۹- | لاف جوانی از تو «جلالی» دگر خطاست |
| «چل سال رفت و بیش که من لاف می زنم» | |
 |