۱-	روزی خدا نکرده اگر ترک می کنم
	روزی بُوَد که سوی عدم راه طی کنم
۲-	تا زنده ام ز باده نخواهم کشید دست
	«من لاف عقل می زنم این کار کی کنم»
۳-	اردیبهشت ماه گل و مُل بود ولی
	من این بهار، وصل به آبان و دی کنم
۴-	در پای گل، کنار چمن تا میسّر است
	هوشم به می سپرده و گوشم به نی کنم
۵-	از دوست گر نسیم سحر آورد خبر
	جان را فدای قاصد فرخنده پی کنم
۶-	گر بوسه ای ز لطف فرستد ز راه دور
	بادا حرامم ار که دگر فکر می کنم
۷-	روزی که بندگی «جلالی» کند قبول
	ترک دیار کرده و آهنگ وی کنم