۱-	دیدن مردم نااهل عذابی ست الیم
	بگریزند از این طایفه مردان حلیم
۲-	با همه خلق به جز مردم نادان سازد
	آن که چون حضرت عیسا بُوَدَش خلق کریم
۳-	آنکه کج خوست نصیحت نپذیرد زین روی
	نتواند که تحمّل کُنَدَش طبع سلیم
۴-	دوزخی سیرت بدخوی به رنج است و عذاب
	اندر این دهر و به عقبا نَبُود اهل نعیم
۵-	دیدم از دور، قدی سرو و گریبانی چاک
	دو هلال از دو قمر دیدم و ماهی به دو نیم
۶-	پیش رفتم به سر راهش و از روی ادب
	با سلامی و قد خَم شده کردم تعظیم
۷-	گفتم ای سَرورِ من، راه خرابات کجاست
	کاندر این شهر غریبیم و نباشیم مُقیم
۸-	گفت جیب تو بوَد چون دل مؤمن آیا
	پاک، یا آن که در آن یافت شود سکّه و سیم
۹-	گر نباشد رَهِ خود گیر و گرت زر باشد
	باشی امشب به سراپرده ام ای مرد مقیم
۱۰-	نشنیدی به غزل حافظ دلسوخته گفت
	«که حرامست می آن جا که نه یارست ندیم»
۱۱-	بود اهل این بت خوش خوی «جلالی» ورنه
	دیدن مردم نااهل عذابی ست الیم