| ۱- | یک زمانی شور و حالی داشتیم |
| هر که را چون خویش می پنداشتیم | |
| ۲- | از نگاه مهربانی، در ضمیر |
| بذر مهر و مهربانی، کاشتیم | |
| ۳- | بُعد مقصد را که نامعلوم بود |
| دست کم بگرفته قُرب انگاشتیم | |
| ۴- | عقل شد مغلوب عشق و در مسیر |
| رهنمایی بهر دل نگماشتیم | |
| ۵- | دیگران اندرزها دادند و ما |
| بسته گوش خود، مَحل نگذاشتیم | |
| ۶- | عاقبت با دست خود، بعد از شکست |
| پرچم تسلیم را افراشتیم | |
| ۷- | دل «جلالی» ناله ها دارد که ما |
| بی محابا چهره اش بخراشتیم | |
 |