۱-	از این محنت سرا باید که تا خود را در اندازیم
	رویم و رخت بخت خود به ملک دیگر اندازیم
۲-	رویم از این دیار آنجا که دیگر ناهی منکر
	نباشد مدّعی، گر باده ای در ساغر اندازیم
۳-	رسد گر دست ما بر زاهد و پیر خراباتی
	سرش در پایش اندازیم و در پایش سر اندازیم
۴-	تمام همّ و غمّ ما بُود معطوف این مُعضل
	که رسم امر و نهی خودپرستان را براندازیم
۵-	به معبر چارپای محتسب را رَم دهیم آن که
	به پهلو بر زمین او را ز زین اَستَر اندازیم
۶-	چو نالان بر زمین گرم خورد این قشری بی دین
	نگاهی سرد و حزن انگیز بر آن منظر اندازیم
۷-	به جنّت تا شود این نفس زائد از نَفَس راحت
	به پشت سر، به سر او را به حوض کوثر اندازیم
۸-	«جلالی» باز برخوان مصرع آن رند شیرازی:
	«بیا حافظ که تا خود را به مُلک دیگر اندازیم»