| ۱- | ما توقّف به سماوات معلّق نکنیم |
| جایی جُز بر زَبَر طاق مطبّق نکنیم | |
| ۲- | همچو عیسا وسط راه نماییم و وطن |
| جز به سر منزل آن قادر مطلق نکنیم | |
| ۳- | ساکن خاک نباشیم و به ناحق خود را |
| با دَد و دام نیامیخته ملحق نکنیم | |
| ۴- | عارفان را به ادب حلقه به گوشیم ولی |
| گوش بر حرف خرافاتی احمق نکنیم | |
| ۵- | گر چه از دردکشانیم، به پیمانه فهم |
| جز زلال نظر پاک مروّق نکنیم | |
| ۶- | جامه شرع مقدّس که بوَد روشن و پاک |
| با خرافات، سیه منظر و اَزرَق نکنیم | |
| ۷- | عاقلان گر صدد جُستن راهند به نهر |
| خنده بر عابر مجنون موفّق نکنیم | |
| ۸- | تا نفس باشد و در کام «جلالی» ست زبان |
| «ما نگوییم بد و میل به ناحق نکنیم» | |
 |