| ۱- | ما دل شاد خود به غم ندهیم |
| هیچ وقعی به بیش و کم ننهیم | |
| ۲- | تا صبوحی کشیم وقت سحر |
| چشم بر جام نور صبحگهیم | |
| ۳- | دل منوّر ز نور پیمانه است |
| تا نگویندمان که دل سیهیم | |
| ۴- |
چه ثواب از تو سر زد ای زاهد |
| ما نگوییم عاری از گنهیم | |
| ۵- | روزی آید که ما عزیز شویم |
| حال اگر یوسف درون چهیم | |
| ۶- | تو گدای بهشتی ای طمّاع |
| ما به دنیای فقر پادشهیم | |
| ۷- | از تکبّر به بام عرش کنی |
| سیر و در فرش ما چو خاک رهیم | |
| ۸- | تو به دیدار ما کنی پرخاش |
| ما به طینت تنیم و نور مهیم | |
| ۸- | هیچ دانی که در مسیر صراط |
| نجَهی از جَحیم و ما بجَهیم | |
| ۸- | تو نئی چون «جلالی» اما ما |
| «بحر توحید و غرقه گنهیم» | |
 |