| ۱- | روم هر شب به کوی می فروشان |
| نشینم در کنار باده نوشان | |
| ۲- | گریزانم ز شیخ دزد و زاهد |
| هم از صوفی وشان و خرقه پوشان | |
| ۳- | خموش، اما پس از رفع خماری |
| شوم سرمست و چون سیل خروشان | |
| ۴- | به هنگام خماری خشک و خونسرد |
| به اوج مستیم چون دیک جوشان | |
| ۵- | ز نسیان و خماری چون درآیم |
| برم سبقت ز خیل تیزهوشان | |
| ۶- | تو ای ساقی که از جام تو مستم |
| رُخ از این عاشق رِندَت مَپوشان | |
| ۷- | مکن تلخی چو بوسیدت «جلالی» |
|
«چو نوشم داده ای زَهرَم مَنوشان» |
|
 |
|