۱-	به پای خیز و قیامت نما و محشر کن
	به ماه عارض خود شهر را منوّر کن
۲-	عنان زلف سیه را به دست باد سپار
	دماغ جمله عشّاق را معطّر کن
۳-	گهی از آن لب شیرین به خنده های ملیح
	نمک به محتوی تُنگ شهد و شکّر کن
۴-	فدای چشم تو گردم از آن شراب نگاه
	برای خیل خماران، نمی به ساغر کن
۵-	به زیر پا نگهی کن به باغ اگر گذری
	قیاس قامت خود با قد صنوبر کن
۶-	دعای ماه وَشان با خدای خود این است:
	مرا شبیه بدان حور ماه منظر کن
۷-	لب پیاله ببوس آنگهی به مستان ده
	خجل هر آینه آب حیات و کوثر کن
۸-	به مهر و ماه بناز و از آن دوگونه سرخ
	برای گرد سرت آتشی به مِجمَر کن
۹-	ز جور بر سر آتش نشانده ای ما را
	که گفت پیکر ما را چنان سمندر کن
۱۰-	بکش به عشوه و ناز و مرا شکنجه مکن
	به سان برق بسوزان و کار آذر کن
۱۱-	گذر ز شعر «جلالی» و در مقام ادب
	«ز کارها که کُنی شعر حافظ از بر کن»