| ۱- | ای چشم، با تواَم سخنی هست گوش کن |
| ترک نگاه مردم پشمینه پوش کن | |
| ۲- | قومی نکرده کارتر از خرقه پوش نیست |
| اعراض از او و طایفه دُردنوش کن | |
| ۳- | ای سر، اگر ز شارع میخانه بگذری |
| باری وداع یکسره با عقل و هوش کن | |
| ۴- | ساقی تو را مجال تعقّل نمی دهد |
| گوید به گوش زمزمه می فروش کن | |
| ۵- | ای دل تو نیز این همه آتش به جان مباش |
| با آبِ صبر، نارِ درون را خموش کن | |
| ۶- | در سینه، حبس ناله، درآرد ز پا تو را |
| در جای آه، نعره برآور، خروش کن | |
| ۷- | باری میسّر ار نشود آن چه شرح شد |
| لَج کرده رو به میکده و باده نوش کن | |
| ۸- | هر بامداد بهر صبوحی ز جای خیز |
| نوش آن شراب مانده زِ زَقّوم دوش کن | |
| ۹- | آنگه که عقل و هوش «جلالی» ز دست رفت |
| او را مرید طایفه خرقه پوش کن | |
 |
|