| ۱- | نگویمت که سر زلف عنبری بشکن |
| بیا و این ره و رسم ستم گری بشکن | |
| ۲- | به حسن خلق به دست آر دل در اوّل و بعد |
| به نعل و میخ زدن، دل به دلبری بشکن | |
| ۳- | پریوشان همه عاشق کُش و دل آزارند |
| بَری ز جَور شو و رونق پری بشکن | |
| ۴- | بزن به جمع از آن گردش نگاه آنش |
| فروغ و روشنی ماه و مشتری بشکن | |
| ۵- | تو خود میان خود و ما بیا و داور باش |
| بدین طریقه ره و رسم داوری بشکن | |
| ۶- | به قول حافظ شیراز ای پری پیکر |
| «کرشمه ای کن و بازار ساحری بشکن» | |
| ۷- | «جلالی» ، آن که به لفظ عرب فروشد فضل |
| «تو قدر او به سخن گفتن دَری بشکن» | |
 |
|