| ۱- |
لب گشا تا از لب لعلت حکایت های تو |
|
بشنوم، ای جان فدای لعل شکّر خای تو |
|
|
| ۲- |
گاهگاهی گام زن با من کنار جوی آب |
|
تا شود شرمنده، سرو از قامت رعنای تو |
|
|
| ۳- |
حاصل دور جوانی عشق و شیدایی بوَد |
|
زین سبب گشتیم ما هم واله و شیدای تو |
|
|
| ۴- |
ما سر خود در رهت دادیم و بر ما روشن است |
|
می رود سرهای دیگر در سر سودای تو |
|
|
| ۵- |
آتش دل سرد گردد عاقبت از آب چشم |
|
هم سر پُر باد، ساید سر به خاک پای تو |
|
|
| ۶- |
گه ز کار باطل خود خنده می گیرد مرا |
|
از مَشَقّاتی که عمری می کَشَم بالای تو |
|
|
| ۷- |
می کنم امروز ایّام جوانی را تباه |
|
تا شوم شاید به پیری خادم فردای تو |
|
|
| ۸- |
در جفا، روی دلت دانم که باشد سوی ما |
|
می کنی حاشا و می داند دل دانای تو |
|
|
| ۹- |
با شکیبایی «جلالی» می کشد جور تو را |
|
تا ببیند گاهگاهی صورت زیبای تو |
|
|
|
 |