۱-	گر حَرف سرد می شنوم گاهگاه از او
	نبود به حُکم قاضی وُجدان گناه از او
۲-	او نیز همچو من شده عاشق به دیگری
	باشد گناه عشق و نباشد گُناه از او
۳-	دانم که نیز او بنشیند به روزِ من
	آنسان که گشته روز سپیدم سیاه از او
۴-	پیوسته راه خویش نماید جدا و من
	نتوانم از علاقه جدا کرد راه از او
۵-	گوید دلم برو به دَرِ آستانه اش
	«آنجا بِسای چهره و حاجت بخواه از او»
۶-	اما اگر روا نکند حاجت تو را
	ز آن کو به سوی کوی مُغان بَر پناه از او
۷-	برگو به پیر دیر که روزم سیاه کرد
	مِهر مَهی که نور کند وام، ماه از او
۸-	مائیم مَحو جلوه حُسنی که مهر و ماه
	روز و شبند جلوه گر بزمگاه او
۹-	راه نفس ببند «جلالی» و دم مزن
	در راه تا زدوده شود دود آه از او