۱-	راز درون کُشَد مرا، محرم رازدار کو
	غم به جنون کَشَد مرا، همدم غمگسار کو
۲-	کیست بپرسد از کَرَم بهر خدا ز دلبرم
	رفته مگر ز یاد تو، قول چه شد قرار کو
۳-	بسته لب و نمی دهد پاسخ و من به حیرتم
	فَحلِ غزلسرا چه شد لعل سخن گزار کو
۴-	گر بکند مُخیّرَم مِقنعه از سرش دَرَم
	جبر بود حجاب او، قدرت و اختیار کو
۵-	گفت «نزاری» این سخن، حافظ از او گرفت و من
	«باد بهار می وزد، باده خوشگوار کو»
۶-	مُصرع بعد مَطلع شعر «نزاری» این بُوَد:
	«بوی بنفشه می دهد، ساقی گلعذار کو»
۷-	این دو غزل سرا بُوَد نزد «جلالی» اولیا
	«گوش سخن شنو کجا، دیده اعتبار کو»