| ۱- | ساقی ز راه لطف و عنایت به ما بگو |
| باشد چه وقت نوبت ما، ساقیا بگو | |
| ۲- | خاموش و در ردیف به نوبت نشسته ایم |
| با خیلِ خامُشان سخنی جانفزا بگو | |
| ۳- | از دست یار سنگ دل بی وفای خویش |
| این جا نشسته ایم به آن بی وفا بگو: | |
| ۴- | از ما جسارتی و خلاف نزاکتی |
| گردیده ای علانیه با ما بیا بگو | |
| ۵- | ای دل تو نیز تا همه خلق بشنوند |
| هر بامداد شکوه خود با صبا بگو | |
| ۶- | خواهی اگر سریع تر از این رسد تو با |
| دست و زبان مددکن و بنویس یا بگو: | |
| ۷- | با ما سخن ز جور و جفا گفته ای زیاد |
| یک بار هم بیا و ز مِهر و وفا بگو | |
| ۸- | دلگیر گشته ایم از آن چین ابروان |
| بگشا گره، کلام خوش و دلگشا بگو | |
| ۹- | در پیش روی ما مکن این قدر رو تُرُش |
| خواهی اگر گلایه کنی در قفا بگو | |
| ۱۰- | هر چند ما به فحش سزاوار نیستیم |
| یک بوسه ای به ما ده و صد ناسزا بگو | |
| ۱۱- | بگذار این گلایه «جلالی» و بعد از این |
| «با یار آشنا سخن آشنا بگو» | |
 |