Menu

غزل شماره ۳۹۹

399

۱-  ساقی ز راه لطف و عنایت به ما بگو
 باشد چه وقت نوبت ما، ساقیا بگو
۲-  خاموش و در ردیف به نوبت نشسته ایم
 با خیلِ خامُشان سخنی جانفزا بگو
۳-  از دست یار سنگ دل بی وفای خویش
 این جا نشسته ایم به آن بی وفا بگو:
۴-  از ما جسارتی و خلاف نزاکتی
 گردیده ای علانیه با ما بیا بگو
۵-  ای دل تو نیز تا همه خلق بشنوند
 هر بامداد شکوه خود با صبا بگو
۶-  خواهی اگر سریع تر از این رسد تو با
 دست و زبان مددکن و بنویس یا بگو:
۷-  با ما سخن ز جور و جفا گفته ای زیاد
 یک بار هم بیا و ز مِهر و وفا بگو
۸-  دلگیر گشته ایم از آن چین ابروان
 بگشا گره، کلام خوش و دلگشا بگو
 ۹-  در پیش روی ما مکن این قدر رو تُرُش
 خواهی اگر گلایه کنی در قفا بگو
 ۱۰-  هر چند ما به فحش سزاوار نیستیم
 یک بوسه ای به ما ده و صد ناسزا بگو
 ۱۱-  بگذار این گلایه «جلالی» و بعد از این
 «با یار آشنا سخن آشنا بگو»
 

 

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *