| ۱- |
کنار ساحل دریای انقلاب زده |
|
دوید سوی من آن ماهرو شتاب زده |
|
|
| ۲- |
به غیر سینه تن از قید پیرهن آزاد |
|
سوای سینه سراپایش آفتاب زده |
|
|
| ۳- |
تن چو نسترنش گشته همچو یاس کبود |
|
ز بس برابر خورشید تن به آب زده |
|
|
| ۴- |
سپیدی قلل موج خیز سینه او |
|
هزار برق حسد در دل حُباب زده |
|
|
| ۵- |
سلام کردم و با مُهر بوسه از دهنش |
|
لبان بوسه رُبایم ره جواب زده |
|
|
| ۶- |
چه کرد با من لب تشنه لعل او که شدم |
|
ز سُکر بوسه چو دیوانه شراب زده |
|
|
| ۷- |
برای بوسه دلخواه خود شدم ناچار |
|
که چنگ و دست برم در دو زلف تاب زده |
|
|
| ۸- |
به هم زنم سر زُلفی که از بلندی و عطر |
|
هزار طعنه به یلدا و مُشک ناب زده |
|
|
| ۹- |
به رنگ و بوی و لطافت نباشدش مانند |
|
و یا چو مشک و چو ابریشم گلاب زده |
|
|
| ۱۰- |
هزار شکر خدا را که چیدن گل وصل |
|
میسّرم شد از آن نوگُل عتاب زده |
|
|
| ۱۱- |
مگر به خواب ببینم دوباره وصلش را |
|
کنون قرین «جلالی» ست بخت خواب زده |
|
|
|
 |