۱-	در پی بوسه به لب های شراب آلوده
	دوختم دیده بر آن نرگس خواب آلوده
۲-	گیسوان ریخته بر چهره و بر شانه و بود
	صورتش محو و چنان ماه سحاب آلوده
۳-	دست در گردنش آوردم و گفتم که لیت
	قوت روح است به یاقوت مذاب آلوده
۴-	یا بود چشمه ای از زمزم و از آب حیات
	یا شرابی ست به شهد و به گلاب آلوده
۵-	گفت ای رند هوس باز که با رنگ و لعاب
	کرده ای چهره چو ایام شباب آلوده
۶-	لفظ آلوده چه معنا دهد این جا که کنی
	در سخن یکسره تکرار، شتاب آلوده
۷-	بشنود هر که ز شعر تو کند استنباط
	که بود مورد تشبیه، خراب، آلوده
۸-	درک معنا کن و بردار لب از لعل و مکن
	آب حیوان لبم را به تراب آلوده
۹-	راست می گفت «جلالی» چو نگاهش کردم
	بود آن نرگس مخمور عتاب آلوده