| ۱- | بهر تو تا کی و چند، باید نوشت نامه |
| قهر تو تا کی و چند یابد چنین ادامه | |
| ۲- | تا چند چشم امید باید به درگهت دوخت |
| تا کی ز خشم باید بر تن درید جامه | |
| ۳- | در پروریدن تو داریم دست رنجی |
| بنمای رخ وگرنه دعوی کنیم اقامه | |
| ۴- | دیگر نمی نهد سر، را بر بیاض کاغذ |
| شرم آیدش ز بس کرد کاغذ سیاه خامه | |
| ۵- | بنوشت آخرین بار این آخرین پیام است |
| هذا فراقُ بینی، بِینَک، مَعَ السَّلامَه | |
| ۶- | باشد مثل «جلالی» از حافظ و سنایی |
| «مَن جَرَّبِ المُجَرَّب، حَلَّت بِهِ النِّدامَه» | |
 |