| ۱- | سحرگاهان که بلبل ز آشیانه |
| به عشق روی گل خواند ترانه | |
| ۲- | شوم بیدار و مخمور از می دوش |
| به باغ و راغ روی آرم ز خانه | |
| ۳- | صبوحی می زنم با بانگ بلبل |
| ز باقی مانده مشروب شبانه | |
| ۴- | چنان بی خود شوم از خود که نبود |
| جز احساس از خرد در سر نشانه | |
| ۵- | نخواهم کرد فکر رمز تکوین |
| نه از تغییر اوضاع زمانه | |
| ۶- | نگردم غرق در بحر تفکّر |
| به دریایی که اَش نبود کرانه | |
| ۷- | چو باید صوفیِ ابنُ الوَقت باشد |
| نگیرم از یاد و کم بهانه | |
| ۸- | چو مرغی در قفس آرام گیرم |
| خموش و بی خیال از آب و دانه | |
| ۹- | «جلالی» راز خلقت سر به مهر است |
| «که تحقیقش فسون است و فسانه» | |
 |