| ۱- |
آمد دوباره فصل زمستان و ماه دی |
|
شب ها بلند و موسم عیش است و صرف می |
|
|
| ۲- |
این چند روز مهلت باقی به نام عمر |
|
آن به که با وفاق عزیزان کنیم طی |
|
|
| ۳- |
با دوستان یکدله آییم گرد هم |
|
با ساز و ضرب و مطرب و آواز چنگ و نی |
|
|
| ۴- |
بگذار تا که زاهد لفاظ تا سحر |
|
خواند نماز در شب و ورد و دعا ز پی |
|
|
| ۵- |
تا چند بهر جیفهِ دنیا اسیر حرص |
|
دزد و دروغ گویی بسیار تا به کی |
|
|
| ۶- |
قارون بباخت نقد حیاتش به جمع مال |
|
برد آن کسی نمود که طی کرد راه طیّ |
|
|
| ۷- |
هشدار تا جهان ننهد بر سرت کلاه |
|
حتی در این دو روزه هستی، کلاه کی |
|
|
| ۸- |
بی چارگی نگر که چه بد کرد عمروعاص |
|
بهر دو روزه وعده فرمان ملک ری |
|
|
| ۹- |
گوشَت بود مدام به آهنگ الرّحیل |
|
کز بهر خفته ای چو تو، هی می زنند هی |
|
|
| ۱۰- |
می آورد فراق عزیزان به تن فشار |
|
مختل کند روابط مغز و عروق و پی |
|
|
| ۱۱- |
بهر لب پیاله و ساقِّی گلعذار |
|
جان می دهم بر آن، سر و جانم فدای وی |
|
|
| ۱۲- |
این است پاسخی ز «جلالی» به آن که گفت |
|
«ساقی بیا که شد قدح لاله پر ز می» |
|
 |