Menu

غزل شماره ۴۱۳

413

۱-  آمد دوباره فصل زمستان و ماه دی
 شب ها بلند و موسم عیش است و صرف می
۲-  این چند روز مهلت باقی به نام عمر
 آن به که با وفاق عزیزان کنیم طی
۳-  با دوستان یکدله آییم گرد هم
 با ساز و ضرب و مطرب و آواز چنگ و نی
۴-  بگذار تا که زاهد لفاظ تا سحر
 خواند نماز در شب و ورد و دعا ز پی
۵-  تا چند بهر جیفهِ دنیا اسیر حرص
 دزد و دروغ گویی بسیار تا به کی
۶-  قارون بباخت نقد حیاتش به جمع مال
 برد آن کسی نمود که طی کرد راه طیّ
۷-  هشدار تا جهان ننهد بر سرت کلاه
 حتی در این دو روزه هستی، کلاه کی
۸-  بی چارگی نگر که چه بد کرد عمروعاص
 بهر دو روزه وعده فرمان ملک ری
 ۹-  گوشَت بود مدام به آهنگ الرّحیل
 کز بهر خفته ای چو تو، هی می زنند هی
 ۱۰-  می آورد فراق عزیزان به تن فشار
 مختل کند روابط مغز و عروق و پی
 ۱۱-  بهر لب پیاله و ساقِّی گلعذار
 جان می دهم بر آن، سر و جانم فدای وی
 ۱۲-  این است پاسخی ز «جلالی» به آن که گفت
 «ساقی بیا که شد قدح لاله پر ز می»
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *