| ۱- |
به گوش می رسد آواز مطرب و دف و نی |
|
شوم چو زاهد گمراه اگر ننوشم می |
|
|
| ۲- |
کجاست ساقی گلچهره تا مروّق ناب |
|
به جام ریزد و گیرم به اشتیاق از وی |
|
|
| ۳- |
از آن شراب که برتر بود ز آب حیات |
|
اگر چه ز آب حیات است کُلُّ شِیءٍ حیّ |
|
|
| ۴- |
کسی که باده ننوشیده نیست خوش مشرب |
|
نمی کند به درستی ره تکامل طیّ |
|
|
| ۵- |
بگو به آن که ننوشیده می به فصل بهار |
|
زمان شادی و عشرت چه وقت باشد و کی |
|
|
| ۶- |
نشسته مرغ بهشتی به عرش و می خواند |
|
رسد به گوش تو آوای او ز حَنجَر نی |
|
|
| ۷- |
کنون که فصل بهار است راه صحرا گیر |
|
که در کمین بهار است ماه بهمن و دی |
|
|
| ۸- |
کجاست حشمت و جاه و جلال کیکاووس |
|
که داشت تکیه بر آن تخت و تاج و افسرِ کی |
|
|
| ۹- |
سخاوت است نکو گر بود ز مال حلال |
|
کسی سؤال نکرد آن زمان ز حاتم طی |
|
|
| ۱۰- |
به گوش گیر «جلالی» نصیحت حافظ |
|
«پیاله گیر و کرم ورز و الضَّمانُ عَلَیّ» |
|
|
|
 |