۱-	ز قول مولوی گوید سخن نی
	ز نایش ناله ها آید پیاپی
۲-	که تا بر درد جان سوز جداییش
	ز سوز ناله های او بری پی
۳-	برای شرح درد اشتیاقش
	بباید شرحه شرحه هر رگ و پی
۴-	که دانی از چه ماند از اصل خود دور
	به اصلش وصل اگر گردد، کجا-کی
۵-	به هر جمعی ز خوشحال و ز بد حال
	شدم من جفت و کردم راه را طیّ
۶-	نکردند آشنایان درک دَردَم
	که صاحب درد را درد آید از پی
۷-	نوای نی بود مانند آتش
	که مهر از شرم این آتش کند خِوی
۸-	ندارد هر که این آتش شود نیست
	که همچون مولوی بیزارم از وی
۹-	«جلالی» بانک حافظ را دهد گوش
	«لبش می بوسم و در می کشم می»