یک شیشه ی می ز سَهوِ ساقی مانده است در گوشه ی خانه در اطاقی مانده است صد شکر که از بهر صبوحی زدنم از دوش کمی ز باده باقی مانده است یزد چهارشنبه ۱۳۸۶/۱۲/۱