| ۱- |
جواب نفی به درخواست بر زبان داری |
|
چه زیرکی و عجب درس خود روان داری |
|
|
| ۲- |
هزار بار زدم حلقه بر درت اما |
|
بهانه کردی و گفتی که میهمان داری |
|
|
| ۳- |
به عذر آن که نبینند با مَنَت در راه |
|
رهی دگر بگزینی و سر گران داری |
|
|
| ۴- |
سؤال من ز تو این است ای بُهانه تراش |
|
چه ترس و وحشتی از حرفِ این و آن داری |
|
|
| ۵- |
چرا دروغ به من گفتی و زدی گولم |
|
نداشتی و به من گفتی امتحان داری |
|
|
| ۶- |
من این گناه تو را تا ابد نمی بخشم |
|
که میل و دوستی خود ز ما نهان داری |
|
|
| ۷- |
فغان ز حالت مژگانت ای کمان ابرو |
|
کشی چو خطّ و نشان، تیر در کمان داری |
|
|
| ۸- |
ز لامکانی ما کی دلت شود آگاه |
|
تویی که در دل دردآگهان مکان داری |
|
|
| ۹- |
گرت ز عشق بپرسند از تو می پرسم |
|
چه مطلبی به زبان آری و بیان داری |
|
|
| ۱۰- |
مکن گلایه «جلالی» از آن نگار و بگو: |
|
«بکن هر آن چه توانی که جای آن داری» |
|
 |