| ۱- |
گوش دل را به دهان دگران می داری |
|
عاشق صادق خود را نگران می داری |
|
|
| ۲- |
بهر هر هرزه درا سینه کنی چاک و چه سود |
|
مخلصان را همه جا، جامه دران می داری |
|
|
| ۳- |
تا که جلب نظر رند نظر باز کنی |
|
خویش را دور، ز صاحب نظران می داری |
|
|
| ۴- |
با عزیزان هنرمند تفقُّد نکنی |
|
حرمت طایفه بی هنران می داری |
|
|
| ۵- |
خبر از عاشق خود گیر و مکن بی خیری |
|
چشم تحسین ز چه بر بی خَبَران می داری |
|
|
| ۶- |
دل به دست آر به شکرانه زیبایی خویش |
|
تا به کی زحمت خونین جگران می داری |
|
|
| ۷- |
تو هم انداخته ای دست مرا ای ساقی |
|
تا به کی منتظر رطل گران می داری |
|
|
| ۸- |
هر چه خواهم که حضور تو جسارت نکنم |
|
تو کنی این همه اهمال و بر آن می داری |
|
|
| ۹- |
به حریفان ز چه جانا، ندهی باده به عدل |
|
هر چه گوییم، به ما گوش گران می داری |
|
|
| ۱۰- |
گذری جانب ما کن به زلالی دَریاب |
|
خویش تا چند به حال گذران می داری |
|
|
| ۱۱- |
در بَرَش گیر و بپرداز به ساقی زر و سیم |
|
گر «جلالی» طمع از سیمبران می داری |
|
 |
|
|