۱-	به گوش گیر و مده ای عزیز گوش کری
	تویی خلیفه الله و از چه بی خبری
۲-	مگو خدا به چه صورت بوَد خدا پیداست
	اگر به چشم بصیرت به خویشتن نگری
۳-	تو کیستی ز کجا آمدی روی به کجا
	بگویمت، ز تو این است شرح مختصری:
۴-	بدان که هر چه خدا آفریده جزیی از اوست
	کند به قالب مخلوق خویش جلوه گری
۵-	گر آفریده ای اندر جهان رود از بین
	کند دوباره تظاهر به صورت دگری
۶-	تفاوتی نکند هیچ زیر و روی زمین
	بگفتمت که بر این رویداد غم نخوری
۷-	نمرده است و نمیرد خدا که او نوری است
	درون آینه پیدا به حال شعله وری
۸-	همان که ز آتش سوزنده آفریده نخست
	خلایق دگری همچو جنّ و حور و پری
۹-	بدان نوای نماز است آن که می شنوی
	ز صورت بلبل بی دل به ناله ی سحری
۱۰-	به هم نمی خورد احوال روزگار مترس
	اگر خروس به هم زد ز شوق بال و پری
۱۱-	شود حیات ز مجرای نسل دست به دست
	برند بهره، گرفتم تو بهره ای نبری
۱۲-	تفکّر است و تعقّل بهین عمل به حیات
	که زاد و توش ضرور است بهر هر سفری
۱۳-	دگر چگویمت از راز خالق و مخلوق
	که بیش از این نتوان کرد فاش و پرده دری
۱۴-	فصیح تر ز «جلالی» ست آن چه حافظ گفت:
	«طفیل هستی عشقند آدمی و پری»