| ۱- |
ز نور عشق اگر در حجره ی دل آتش افروزی |
|
به دلگرمی توانی حکمت و عرفان بیاموزی |
|
|
| ۲- |
تو را این دیده بر معموره عقبا شود روشن |
|
گر از مخروبه تاریک دنیا دیده بردوزی |
|
|
| ۳- |
به حسن خلق با پیر و جوان یکسان مدارا کن |
|
مکن تقسیم مردم را به دیروزی و امروزی |
|
|
| ۴- |
مخمور غم بهر جمع مال دنیا، چشم دل واکن |
|
نباشد این سرای عاریت آش دهن سوزی |
|
|
| ۵- |
غنیمت دار باری صحبت درویش دانا را |
|
که آسان زندگی کردن ز درویشان بیاموزی |
|
|
| ۶- |
به پیران تا توانی باش دم خور هر چه بتوانی |
|
که تا از پند پیران تجربت بتوانی اندوزی |
|
|
| ۷- |
مسوزان دل برای توده ی نامردمان زیرا |
|
برایت دل نسوزانند و زین نامردمی سوزی |
|
|
| ۸- |
بیا و روز و شب اندیشه کن یعنی عبادت کن |
|
مده هرگز هدر بیهوده اوقات شبانروزی |
|
|
| ۹- |
تفکّر گر به مجرای صحیح معرفت باشد |
|
برای عاملش آرد کلید فتح و فیروزی |
|
|
| ۱۰- |
«جلالی» معرفت اندوز تا اسرار دریایی |
|
چه حاصل در ازاء دادن جان، مکنت اندوزی |
|
 |