| ۱- | هر چه گشتیم در این باغ ندیدیم کسی |
| که کند باز در مرغ درون قفسی | |
| ۲- | گشته در کنج قفس حبس و خَمُش بلبل زار |
| بر گناهی که چرا کرده دمی خوش نفسی | |
| ۳- | این چه باغی ست که بر شاخ ندیدیم گلی |
| خار دیدیم و بود زاغ نمودار بسی | |
| ۴- | از چه گل سر ز سر خشم فرو برده به جیب |
| از چه سر راست نگهداشته هر خار و خَسی | |
| ۵- | نعرهِ شیر در این دشت فراموش شده از |
| کثرت همهمه و وِز وِز فوج مگسی | |
| ۶- | آه و افسوس که رفتند عزیزان و شده ست |
| عرصه معرکه جولانگه هر بوالهوسی | |
| ۷- | ما ندانیم «جلالی» که چرا گشته چنین |
| تو به جان کوش که شاید به جوابی برسی | |
 |