| ۱- |
برای ماه نو ای دل مرو به جانب بامی |
|
بیا ببین که به بام آمده ست ماه تمامی |
|
|
| ۲- |
مهی که تالی مهر منیر و یکسره تابد |
|
نه در طلوع به صبحی و در غروب به شامی |
|
|
| ۳- |
من این سخن به که گویم که خیل حسن فروشان |
|
نمی کنند تقبّل مرا دگر به غلامی |
|
|
| ۴- |
مقام قرب عزیز دلی نشد چو نصیبم |
|
دگر به دل هوسم نیست هیچ جاه و مقامی |
|
|
| ۵- |
عزیز من بود آن ماه صورتی که ستودم |
|
در این غزل به دو بیتی ورا و هست گرامی |
|
|
| ۶- |
مرا نه قدرت نزدیک گشتن است به آن مه |
|
نه آن زبان و نه آن روی، حال و پرس و سلامی |
|
|
| ۷- |
نه دارم آن دل و جرأت که حسب حال نویسم |
|
نه محرمی که فرستم ز راه دور پیامی |
|
|
| ۸- |
کنون ایاب و ذهاب است کار صبحم و شامم |
|
به سوی میکده، گامی زنم، به میکده جامی |
|
|
| ۹- |
من و شراب حرام و به حشر آتش دوزخ |
|
بهشت بهر تو زاهد که سوی آن بخرامی |
|
|
| ۱۰- |
جواب زاهد بی معرفت دهیم در آن جا |
|
کنون خموش «جلالی» که هست بندی و دامی |
|
 |