۱-	بگیر جان مرا ای عزیز جان که تو دانی
	چگونه گیری و شادم کنی، چنان که تو دانی
۲-	من از تو هیچ نخواهم دگر، اگر که ببوسم
	دهان و آن لب لعلت به هر زمان که تو دانی
۳-	دو دل سیاه به محراب خفته اند، گمانم
	که تا زنند به تیرم از آن کمان که تو دانی
۴-	کنم کناره دگر از میان اگر که دو دستم
	به هیچ برنخورد غیر از آن میان که تو دانی
۵-	کبوتران تو در لانه اند، می شود آیا
	برم دو دست در آن لانه، آن مکان که تو دانی
۶-	پریده رنگ تو در نور شمع، خیر تو دانم
	پیاله گیری از آن آب ارغوان که تو دانی
۷-	پیاله چون که کند باز قفل و بند زبانت
	«حدیث عشق بیان کن به هر زبان که تو دانی»