Menu

غزل شماره ۴۵۸

458

۱-  خوشا بهار و جوانی و سبزه و چمنی
 «دو یار زیرک و از باده کهن دومنی»
۲-  که پای هم بنشینند و همچو شیر و شکر
 عجین شوند چو یک جان رفته در دو تنی
۳-  در آن سکوت و تلاقی گرم هر دو نگاه
 که هست نافذ و گوینده تر ز هر سخنی
۴-  شوند آن دو به مصداق و حکم این تمثیل:
 دو جان به یک تن واحد، درون پیرهنی
۵-  خوش آن دو دست که در دست یکدگر باشد
 و یا به گرد کمر یا به زلف پر شکنی
۶-  بسا نگاه مؤثرتر از زبان باشد
 که دل پذیرتر است از تکلّم دهنی
۷-  مباش در پی شیّادی و زبان بازی
 صداقت است بهین شیوه در چنین زمنی
۸-  ز خویشتن نزدن لاف و دم فرو بردن
 هزار بار به است از دروغ دم زدنی
۹-  «جلالی» آن چه تو گویی کلید توفیق است
 چرا که عاشق و رندی و اهل فوت و فنی
 غزل

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *