| ۱- |
خوشا بهار و جوانی و سبزه و چمنی |
|
«دو یار زیرک و از باده کهن دومنی» |
|
|
| ۲- |
که پای هم بنشینند و همچو شیر و شکر |
|
عجین شوند چو یک جان رفته در دو تنی |
|
|
| ۳- |
در آن سکوت و تلاقی گرم هر دو نگاه |
|
که هست نافذ و گوینده تر ز هر سخنی |
|
|
| ۴- |
شوند آن دو به مصداق و حکم این تمثیل: |
|
دو جان به یک تن واحد، درون پیرهنی |
|
|
| ۵- |
خوش آن دو دست که در دست یکدگر باشد |
|
و یا به گرد کمر یا به زلف پر شکنی |
|
|
| ۶- |
بسا نگاه مؤثرتر از زبان باشد |
|
که دل پذیرتر است از تکلّم دهنی |
|
|
| ۷- |
مباش در پی شیّادی و زبان بازی |
|
صداقت است بهین شیوه در چنین زمنی |
|
|
| ۸- |
ز خویشتن نزدن لاف و دم فرو بردن |
|
هزار بار به است از دروغ دم زدنی |
|
|
| ۹- |
«جلالی» آن چه تو گویی کلید توفیق است |
|
چرا که عاشق و رندی و اهل فوت و فنی |
|
 |