۱-	گوشِ خود دار به من ای صنم آتش خوی
	شبنم لطف نشان، چون گل خندان بر روی
۲-	خواهی ار هر که تو را دید فدای تو شود
	با همه، نرم بیان باش و ره کبر مپوی
۳-	روی چون آینه باید که بود روشن و پاک
	چهره خویش مکن تیره چنان آهن و روی
۴-	پشت و رو داشتنت شیوه ی یک رنگی نیست
	باش یک رو چو قرص مه و گردنده چو گوی
۵-	گل به گلدان بنشانند، چو گل خندان باش
	نه ترش روی و چنان خار بیابان خودروی
۶-	با زبان گر متکلّم نشوی پاک نیست
	حرف ناگفته توان گفت به چشم و ابروی
۷-	کار ناکرده توان کرد به معیار درست
	می ناخورده توان خورد به حرمت لب جوی
۸-	حرف پایان «جلالی» به تو ای گل این است
	«من نگویم چه کن ار اهل دلی خود تو بگوی»