| ۱- | خواهی اگر که عارف و صاحب نظر شوی |
| باید که از وظیفه ی خود باخبر شوی | |
| ۲- | بی شکّ تویی خلیفه الله در زمین |
| خوبی ولی بکوش که تا خوب تر شوی | |
| ۳- | مردانه کوش و دیده ز نامردمی بپوش |
| تا پیش چشم اهل نظر جلوه گر شوی | |
| ۴- | خواهی شدن چو تاج سر افسران بلند |
| افتاده گر چو خاک ره اندر گذر شوی | |
| ۵- | از بی هنر مدام بپرهیز و سعی کن |
| تا هم نشین مردم صاحب هنر شوی | |
| ۶- | دل در وفای عهد فرومایگان مبند |
| ناکام ورنه گردی و خونین جگر شوی | |
| ۷- | بیدار شو به هَمرهِ مرغ سحر به صبح |
| تا بهره ور ز ناله مرغ سحر شوی | |
| ۸- | با بال شوق اَنفُس و آفاق سیر کن |
| ز آن پیشتر که خسته و بی بال و پر شوی | |
| ۹- | انسان خطاپذیر بوَد پرده پوش باش |
| زنهار تا ز راز کسی پرده در شوی | |
| ۱۰- | در پیش روی تست «جلالی» رهی دراز |
| «تا راهرو نباشی کی راهبر شوی» | |
 |