| ۱- |
ای بی گناه دربند، از سهو و اشتباهی |
|
از دل اگر برآری فریاد دادخواهی: |
|
|
| ۲- |
گردد چو روز روشن، هم بی گناهی تو |
|
هم می رهی ز زندان وز ظلمت و سیاهی |
|
|
| ۳- |
دست خداست با تو ای بی نوای مظلوم |
|
قطعاً اگر نداری تقصیر یا گناهی |
|
|
| ۴- |
ای دوستی که کردی با دوست دشمنی ها |
|
ز آن پیشتر که گردی مغروق در تباهی: |
|
|
| ۵- |
می زن به قصد کوری، مشتی به چشم شیطان |
|
شو پیشگام و کن صلح با عذر و عذر خواهی |
|
|
| ۶- |
ای کاسبی که دستت خالی ز مال دنیاست |
|
چیز دگر نداری جز اشک و دود و آهی: |
|
|
| ۷- |
با جدّ و جهد بسیار کن سعی تا شود بند |
|
از راه کار و کوشش دستت به مال و جاهی |
|
|
| ۸- |
ای آن که کرده ای جفت شش بند در ترازو |
|
آماده و مهیّاست هر چیز را که خواهی: |
|
|
| ۹- |
از حال بی نوایان غافل مشو، سری هم |
|
می زن به مستمندان از لطف گاهگاهی |
|
|
| ۱۰- |
ای زاهدی که گوشت بر مأذنه ست و داری |
|
سر را به سوی بالا در قربت الهی: |
|
|
| ۱۱- |
گاهی توجّهی کن در زیر پا و بشنو |
|
فریاد بی نوایی را از درون چاهی |
|
|
| ۱۲- |
ای سرخ رو که نوشی جام شراب هر شب |
|
هم می زنی صبوحی هنگام صبحگاهی: |
|
|
| ۱۳- |
از حال بی نوایان غافل مشو که دارند |
|
از فقر، چهره ای زرد هم رنگ برگ کاهی |
|
|
| ۱۴- |
گفتی هر آن چه باید با دیگران و شاید |
|
از کُنه دل «جلالی» دل ها دهد گواهی |
|
 |