۱-	دلی که نیست وسیع و عمیق و دریایی
	بود به صورت پایاب و جای هر پایی
۲-	رخی که خرّم و خندان و همچو ماه بود
	به هر کجا که درآید بود تماشایی
۳-	سری سزد که درآرد میان سرها سر
	که سرکشیده چو سرو بلند بالایی
۴-	نگار لب شکری، جام لب شکسته بود
	مبوس و بوس عقیق لب شکر خائی
۵-	برو به مجلس رندان مست پاک نهاد
	نه مجلسی که در آن نیست مجلس آرایی
۶-	از آن که سرد بود در بیان و در رفتار
	مجوی لطف کلام و مکن تمنّایی
۷-	به شوخ طبع و سبک مغز و سفله و نادان
	مبند دل که نه بسته ست هیچ دانایی
۸-	مبخش مال فراوان به آن که داری دوست
	مبر ز یاد که امروز راست فردایی
۹-	نمی رسی به وصال عزیز کرده خویش
	اگر که عشق تو در شهر کرده غوغایی
۱۰-	دلم خوش است «جلالی» که اندر این مه نو
	«به چشم کرده ام ابروی ماه سیمایی»