| ۱- |
چه گویم ز اطرافیان ریایی |
|
ز بدطینتی ها و از بد ادایی |
|
|
| ۲- |
از این جمع اضداد هر یک به راهی |
|
ره ناروایی و راه روایی |
|
|
| ۳- |
یکی زنده دل با غرور پلنگی |
|
یکی همچنان مرده مومیایی |
|
|
| ۴- |
گروهی گریزان ز دین و گروهی |
|
تظاهر نمایند بر پارسایی |
|
|
| ۵- |
یکی در رفاه است و دارای ثروت |
|
ولی زندگانی کند در گدایی |
|
|
| ۶- |
یکی مستمند است و وِلخرج و دایم |
|
به تاجر مآبان کند اقتدایی |
|
|
| ۷- |
تنی چند کلّاش و فحّاش و پررو |
|
نه شرمی در ایشان بود نه حیایی |
|
|
| ۸- |
تنی چند دیگر چو میشَند و ز آن ها |
|
اگر سر بری در نیاید صدایی |
|
|
| ۹- |
چه گویم چه سازم که من ناگزیرم |
|
که با جمع ایشان کنم آشنایی |
|
|
| ۱۰- |
کسی گر بداند ره اصلحی را |
|
ره سهل و آسان کند رهنمایی |
|
|
| ۱۱- |
وگر نیست آسان «جلالی» ، خدایا |
|
تو کن رهنمایی که مشکل گشایی |
|
 |