۱-	وقت است که از خانه خرامان به درآیی
	با روی خوش و خرّم و خندان به درآیی
۲-	وقت است چو یوسف به درآیی ز سیه چال
	آزاد و سرافراز ز زندان به درآیی
۳-	وقت است به شب جلوه کنی چون مه تابان
	در روز چنان مهر درخشان به درآیی
۴-	تا چند بغل دستِ زنان، سعی بر آن کن
	تا در بغل و صحبت مردان به درآیی
۵-	آدم صفت و دختر حوّایی و باید
	از خانه چو از روضه رضوان به درآیی
۶-	با خانه نشستن شوی از یاد و فراموش
	می کوش که در حلقه ی رندان، به درآیی
۷-	ای لب به لبش بوسه زن از شوق که باید
	سیراب از این چشمه حیوان به درآیی
۸-	شاید که رها گردی از این بند «جلالی»
	«ای دل گر از آن چاه زنخدان به درآیی»