بـرای وصــف هـنر گـفتـه ای چـو گنج بود زدوستی که ظــریف است و
نکته سنج بود
چــنیــن شنیـد (جــلالی) و بـــاز می گوید بگوش گیر دو حرف است:
عشـق و رنج بود
نکته سنج بود
عشـق و رنج بود
اگـر کـسی بـتو دشــنام داد و تـنــدی کرد خمــوش باش و بگردن کـه
گـرســگی برهــی پـای روهرَوّی گیرد گـزیـده پابه تـلافی نـمی گـزد
عشـق و رنج بود
گـرســگی برهــی پـای روهرَوّی گیرد گـزیـده پابه تـلافی نـمی گـزد
***
جهان خندیده بود
گـرســگی برهــی پـای روهرَوّی گیرد گـزیـده پابه تـلافی نـمی گـزد
جهان خندیده بود
خویشتن پیچیده بود
هــــرگـزم قـد از مـصـیبـت خــم نـشـد خــــاطـــرم رنـجـور بـیـش و
جهان خندیده بود
هــــرگـزم قـد از مـصـیبـت خــم نـشـد خــــاطـــرم رنـجـور بـیـش و
هـر زمــان شــد زیــر و رو احــــوال من هـمـتـم تـسـلـــیـم زیـر و ***
از چـــه روبـاهـی عـزیــزم شـیـر بــاش از چـه خـم هـمچـون
هــــرگـزم قـد از مـصـیبـت خــم نـشـد خــــاطـــرم رنـجـور بـیـش و از
چـــه روبـاهـی عـزیــزم شـیـر بــاش از چـه خـم هـمچـون کـمـانی
گـر سـپـــر گـشتــی شـوی آمـاج تــیر تـیـز و بـران هـمـچـنــان
***
حـاصـل فـعـل و انـــفـعـال فــنــــر (ســــزد ار عـبـرت بـشــــر
چـــه روبـاهـی عـزیــزم شـیـر بــاش از چـه خـم هـمچـون کـمـانی
حـاصـل فـعـل و انـــفـعـال فــنــــر (ســــزد ار عـبـرت بـشــــر
(بـرسـرش هـر چـه بـیشــتر کوبــند) ســـــرفـرازیـش
***
گـــرچــومــــن عـشقی بسر داری بـگو از فـراق از چــشـــم تـر
حـاصـل فـعـل و انـــفـعـال فــنــــر (ســــزد ار عـبـرت بـشــــر
گـــرچــومــــن عـشقی بسر داری بـگو از فـراق از چــشـــم تـر
صـــبـر را دانــم چـــو سـربـاری بـــود بـار اگـر از شـانــــه بـرداری
***
گـــرچــومــــن عـشقی بسر داری بـگو از فـراق از چــشـــم تـر
***
حـرص و آزیـــم
پیــــــازیم
***
پیــــــازیم
پیــــــازیم
(جلالی)
فرق عاقل و جاهل
عاقل بها شناس نعم باشد کمتر به فکر و ذکر
شکم باشد
جاهل حریص و بین خوراکی ها کارش مدام خوردن غم
عاقل بها شناس نعم باشد کمتر به فکر و ذکر
جاهل حریص و بین خوراکی ها کارش مدام خوردن غم
(جلالی)