Menu

ترانه (به صورت ترکیب بند)

ترانه


تنهایی

ابـر حـال و هـوای دیــگر داشـت آســـمان سینه ای مکدّر داشت

عـقده تـنگ ابـر مــی تــــرکـید نـــاودان نـــاله مــکرّر داشــت

خــانـه تـاریـک بـود و غم بر دل ابـر سان چتر سایه گستر داشـت

غــم دنـیـا بـه قـصـد فتح دلــم حـملـه کرد و هزار لشکر داشـت

 

تا به دامان بستر افتادم

بـاز یاد تـو دلبر افتادم

 

عـقده تـنگ ابـر مــی تــــرکـید نـــاودان نـــاله مــکرّر داشــت

غــم دنـیـا بـه قـصـد فتح دلــم حـملـه کرد و هزار لشکر داشـت

بـاز یاد تـو دلبر افتادم

زآنهمـه نقش و نقشه¬های بر آب زآنهمه طرح و نقشه های مــحال

 

بـــارهـا میـزد از حــرارت تـب هـمــچـو خال لبت، لبم تبخــال

بسته بختم چو دست وبال تو شد

 

غــم دنـیـا بـه قـصـد فتح دلــم حـملـه کرد و هزار لشکر داشـت

زآنهمـه نقش و نقشه¬های بر آب زآنهمه طرح و نقشه های مــحال

بسته بختم چو دست وبال تو شد

حـالـیا ایـن مـن و پـریـشـــانی ایـن مـن و دست غم به پیشـانی

 

روی دل بـوده بـــا تو تا بودَست کـار تـو بـوده روی گـــــــردانی

نـیسـت حـاصـل ز عمر رفته من بـه جـز از حسـرت و پشیمــانی

 

زآنهمـه نقش و نقشه¬های بر آب زآنهمه طرح و نقشه های مــحال

حـالـیا ایـن مـن و پـریـشـــانی ایـن مـن و دست غم به پیشـانی

نـیسـت حـاصـل ز عمر رفته من بـه جـز از حسـرت و پشیمــانی

چونکه بنیان جان و تن فرسود

 

دل بـه انـدرز بـی اثـر بـنـدم دیـده بـر نخل بـی ثمــر دوزم

بـهر این جان که در ره جانان شــد فـــدا شـهرتـی بیندوزم

 

حـالـیا ایـن مـن و پـریـشـــانی ایـن مـن و دست غم به پیشـانی

چونکه بنیان جان و تن فرسود

بـهر این جان که در ره جانان شــد فـــدا شـهرتـی بیندوزم

هر چه هستم ز عشق تو مستم

 

بـی تـو ای آفــــت جـوانی من شـد خـزان بـاغ زندگـانی من

بـا مَــنی قهر و مهربــان با غیر ایـن بـود اجـر مـهـــربانی من

 

چونکه بنیان جان و تن فرسود

هر چه هستم ز عشق تو مستم

بـا مَــنی قهر و مهربــان با غیر ایـن بـود اجـر مـهـــربانی من

گـر (جـلالی) زغم شود فـانی

(جلالی)
بیرون روی در شب

سحرگهان اگر از خواب می شوم بیدار

نه از برای نمـازِ شب است و اِستغفـــار

نه بَهرِ خوردن قرص و دوا و شربت و آب

نه از برای دگر کارها! و بوس و کنــــار

 

بُوَد برای ادایِ وظیفه ادرار

به شب ز خستگیِ روز چون مَنِ درویش

 

نه از برای نمـازِ شب است و اِستغفـــار

نه از برای دگر کارها! و بوس و کنــــار

به شب ز خستگیِ روز چون مَنِ درویش

به بیخِ گوشم اگر توپ دَر کنند، زِ خواب

 

فقط مَثانِه پُر میکند مرا بیدار

وَگر بُوَد، نَبُوَد دلنــشین به حدّ کمــــال

 

نه از برای دگر کارها! و بوس و کنــــار

به بیخِ گوشم اگر توپ دَر کنند، زِ خواب

وَگر بُوَد، نَبُوَد دلنــشین به حدّ کمــــال

وَلــی به پیری هنگــامِ بَول توی مَبــال

(جلالی)

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *