ترکیب بند

غصّه غم گستر (استقبال از وحشی بافقی)

دوستان شرح ملـــــال آورِ من گوش کنید قِصّۀ غصّه غم گستـــر من

گوش کنید

به پیام دلِ خوش بــــــاور من گوش کنید که چه آورده دلم بر سر من

گوش کنیـد

سُفره شِکوَهِ دل مائدهِ رنگینی ست

درد جانسوزِ دلم ناله آهنگینی ست

گوش کنید

گوش کنیـد

درد جانسوزِ دلم ناله آهنگینی ست

سیـــــاهی بودم

همراهی آهـــــی بودم

در همه شهر یکی همچو من انـگار نبود

گوش کنیـد

سیـــــاهی بودم

در همه شهر یکی همچو من انـگار نبود

لبخند نداشت

شکر و قند نداشت

از وقـــار وی و شخصیت او کم گفتم

سیـــــاهی بودم

لبخند نداشت

از وقـــار وی و شخصیت او کم گفتم

سینـه تپید

چو گردید شدید

وصف آن ماه جبین کــارِ منِ مجنون بود

لبخند نداشت

سینـه تپید

وصف آن ماه جبین کــارِ منِ مجنون بود

خوشنــــامی او من بودم

انــدامی او من بودم

او خبر زینهمه دلسوزی و تعریف نداشت

سینـه تپید

خوشنــــامی او من بودم

او خبر زینهمه دلسوزی و تعریف نداشت

گفتــــار نبود

فداکــار نبود

از فـــــراوانی اندوه و محن بــــاز کم است

خوشنــــامی او من بودم

گفتــــار نبود

از فـــــراوانی اندوه و محن بــــاز کم است

دَمســـاز، نشد

طنّــاز، نشد

هم طرفداری آن خوش قد و قامت نکنید

گفتــــار نبود

دَمســـاز، نشد

هم طرفداری آن خوش قد و قامت نکنید

آبــــادِ دلم

فریــــاد دلم

شاکی گوش کَری دادن و اِمسـاکی او

دَمســـاز، نشد

آبــــادِ دلم

شاکی گوش کَری دادن و اِمسـاکی او

کـــارکشیدم کـافی ست

کشیدم کـافی ست

تا به روی دل خود، باز، دَری باز کنم

آبــــادِ دلم

کـــارکشیدم کـافی ست

تا به روی دل خود، باز، دَری باز کنم

برگیــرم

سر گیـــرم

یا که آن یار کند درک و به من رام شود

کـــارکشیدم کـافی ست

برگیــرم

یا که آن یار کند درک و به من رام شود

پیـــــامش دارم

سلامـــش دارم

بی وفایی کنم و با دگری سر گیرم

برگیــرم

پیـــــامش دارم

بی وفایی کنم و با دگری سر گیرم

جـــانم بدهید

توانـم بدهید

یا (جلالی)ش، از آن خـــاطر عاطر نرود

پیـــــامش دارم

جـــانم بدهید

یا (جلالی)ش، از آن خـــاطر عاطر نرود

(جلالی)
ماه شوال

شــکر خدای را که براین چرخ کـــجمدار ماهی گــــذشت وشد مه

شوال آشکار

میــخانه را دوباره فــزون گــشت اعتبــار می خوارَه را دوباره

بمیخــــانه شد قرار

آزاده را بدست خود افتاد اختیار

طــرف غروب ساقی سرمست خوشـخرام آسیمه سر زمیکده رو

شوال آشکار

بمیخــــانه شد قرار

طــرف غروب ساقی سرمست خوشـخرام آسیمه سر زمیکده رو

بــر دوخت چشم بــر طبق چرخ نیـلفـام نـــــــاگاه نعره یی زد و شد

ماه نوپدید علیرغم روزه دار

اینماه و بد گذشت

بمیخــــانه شد قرار

بــر دوخت چشم بــر طبق چرخ نیـلفـام نـــــــاگاه نعره یی زد و شد

اینماه و بد گذشت

عمر در نوشت

مــــطرب نــوای زیر وبم ساز ، ساز کن امشـــب بیــــــا و عــقدة

شـــاهــــد فدای نـــاز تو گردیم ناز کن از پــــا افــــــتاده ایم تو دستی

بــر دوخت چشم بــر طبق چرخ نیـلفـام نـــــــاگاه نعره یی زد و شد

عمر در نوشت

شـــاهــــد فدای نـــاز تو گردیم ناز کن از پــــا افــــــتاده ایم تو دستی

آری فتاده ایم بپای تو بیقرار

چو بهمنست

چو جوشنست

عمر در نوشت

آری فتاده ایم بپای تو بیقرار

چو جوشنست

(جلالی)
صحرا

صـحرا صحرا چو دیک جوشـان شو

می جوش و محرک خموشـــان شو

چون می زده نعره زن خروشـان شو

از ســـــــاغر باد، باده نوشــان شو

تا هوش آری بمغز مدهوشان

بشــــــو سخن مرا که خُسبیدن

می جوش و محرک خموشـــان شو

از ســـــــاغر باد، باده نوشــان شو

بشــــــو سخن مرا که خُسبیدن

بشـــــنو سخن مــرا که نشنیدن

اینست شعار پنبه در گوشان

بــــر شانه خود ردای توفان نه

از ســـــــاغر باد، باده نوشــان شو

بشـــــنو سخن مــرا که نشنیدن

بــــر شانه خود ردای توفان نه

کیـــــوان نه قدم فراتر از آن نه

ای بــــاد تو هم ترانه خوانی کن

صـــحرا را گـــــاه میمهانی کن

بشـــــنو سخن مــرا که نشنیدن

کیـــــوان نه قدم فراتر از آن نه

صـــحرا را گـــــاه میمهانی کن

کن زمزمه یی بگوش خاموشان

هــر ســال ز ابر و سبزه در ده ماه

میــــــــسازی تا بهار بعد آنگــاه

کیـــــوان نه قدم فراتر از آن نه

کن زمزمه یی بگوش خاموشان

میــــــــسازی تا بهار بعد آنگــاه

پـــیرایه زیــــــــستن به یَـم زیبد

کــش چهره چو نور صبحدم زیبـد

کن زمزمه یی بگوش خاموشان

کــش چهره چو نور صبحدم زیبـد

بـــس کان که بود بـریز تو پنهـان

هـــر چند که طالـبندش این و آن

مانند به گِل چنان فراموشان

بـــس کان که بود بـریز تو پنهـان

مانند به گِل چنان فراموشان

کــی چشم تو دیده ماهـــرُویان را

دهــــقـــانــــانرا بــلند مویان را

گسترده و صــــــاف و آسمانگونی

بـــس کان که بود بـریز تو پنهـان

کــی چشم تو دیده ماهـــرُویان را

گسترده و صــــــاف و آسمانگونی

ای خــــفته نــدانی ار بدان چونی

دست و دل باز همچو می نوشان

از پـــای مـــــرا میفکن ای صحرا

کــی چشم تو دیده ماهـــرُویان را

ای خــــفته نــدانی ار بدان چونی

از پـــای مـــــرا میفکن ای صحرا

راه از تـــو و پـــای از من ای صحرا

(جلالی)