اين چيست؟ پاي بسته بزنجير حاجتست
در دســت روزگــــار فـــرومـايه آلتست
در كــوره راه جهل نــشاني ز پـاي اوست
در شـــاهــراهِ عقل چو سنگ علامتست
نــــا آشــــناي مــبداً و مقصد بود ولي
بــي اخــتيــار راهــي راه نــهايــتسـت
بــا آنكــه راه مــي نه شـناسد ز چاه، باز
ايــن كــور سخت طالب گنج سعادتسـت
مــوج زمـــان گـــرفتـه بـدرياي كاينات
اورا مــيـــان و، بـــاز بــفكر سـلامتست
سرخ و سپيد وزرد و سياهست و اين ميان
تبــعيض رنــگ هست كه جاي ملامتست
تــا فــرصتـست نــيست ز پايانش آگـهي
فــرصـت چـو شد ز دست قرين ندامتست
در جســتجوي قـامت سـروست تا قويست
وقتــيكه شــد ضــعيف بفــكر قـيامتست
گــــر داســتان آدم و حــوا شــنيـده اي
اولاد اوســـت ايــنكه چنينش حكايتست
هــان دم غنــيمتست ((جلالي)) چگويمت
چونــست؟ جاي شكر بود يـا شكايت است
(جلالی)