Menu

اوزان و صور ابتکاری هر شاعر

اوزان-و-صور-ابتکاری-هر-شاعر


منجی

کــه بــاشد ایــن شبان، کجا دارد مکان چــــرا نــــبود عـــیان، نیـابم ز و

نشان

مرا باشد گمان هر دم که آید یک زمان

 

در ایــن ظــلمت سرا، ضعیفان بسته پا تـــوانـــایـــان رهـا، چه کس

آید ؟ کجا

 

کــه بــاشد ایــن شبان، کجا دارد مکان چــــرا نــــبود عـــیان، نیـابم ز و

مرا باشد گمان هر دم که آید یک زمان

آید ؟ کجا

شمیمِ کوی دوست، به بوی موی دوست برندم سوی دوست، که

 

نبینم تا که درد و غم دگر از این وآن

گردد خموش

 

مرا باشد گمان هر دم که آید یک زمان

شمیمِ کوی دوست، به بوی موی دوست برندم سوی دوست، که

گردد خموش

شــــوم چون روبــــرو، بر آن روی نکو هـــمی خواهم از او، که تا آن

 

نهد از لطف خود مرهم به قلب خونچکان

بخواهم تا زشست

 

شمیمِ کوی دوست، به بوی موی دوست برندم سوی دوست، که

شــــوم چون روبــــرو، بر آن روی نکو هـــمی خواهم از او، که تا آن

بخواهم تا زشست

کـــی آیـــد آن زمـان، که از شهر ِنهان رســـد آن کـــاروان، رود ظُلم از

 

((جلالی)) را یقین باشد که آید بی گُمان

(جلالی)
تفسیر شاعرانه

دوش یـــکی هــــوروشی مَه جبین ســــروقــــدی گــــل بــدنی

نازنین

حـــلــقه مـا خـــلوتیان را نگــین زمــــزمــــه ای کرد به گوشم

چنـین:

 

از هـمه، شد مـهر تو با جـان عجین بـــا تــو کـــــنم صبح شبی

دلنشین

 

نازنین

چنـین:

دلنشین

گـــفتمــش ای دلبر سیمــین بدن غــنــچه دهــن طـــوطی شکر زین

 

هــمه عـــشاق بــه وجه حَسَن مـــن به تـــو دل داده ام و توبه من

سخن

 

چنـین:

گـــفتمــش ای دلبر سیمــین بدن غــنــچه دهــن طـــوطی شکر زین

سخن

چــونــکه بــدیـــدند رقـیبان پست بیــن مــن و یــــار بُــوَد بندو بست

 

گسـست

نشسـت

 

گـــفتمــش ای دلبر سیمــین بدن غــنــچه دهــن طـــوطی شکر زین

چــونــکه بــدیـــدند رقـیبان پست بیــن مــن و یــــار بُــوَد بندو بست

نشسـت

جــملـه سـرافـکنده و خوار و زبون از غـــم ایـــن واقعه دل غرق از

 

غـــضب و خــشم به حال جنون فـــحــش نـــثار من و دنیای دون

فَاَصبَحُوا فی دارِهِم جاثمین

 

چــونــکه بــدیـــدند رقـیبان پست بیــن مــن و یــــار بُــوَد بندو بست

جــملـه سـرافـکنده و خوار و زبون از غـــم ایـــن واقعه دل غرق از

فَاَصبَحُوا فی دارِهِم جاثمین

پــــاس گــذر را که رَسن تـاب بود کــــرد خـــبر ز آنکه خبر یاب بود

 

اوُلئِکَ لَهُم عَذابٌ مَهین

رسید

 

جــملـه سـرافـکنده و خوار و زبون از غـــم ایـــن واقعه دل غرق از

پــــاس گــذر را که رَسن تـاب بود کــــرد خـــبر ز آنکه خبر یاب بود

رسید

رسید

 

در رسید

 

پــــاس گــذر را که رَسن تـاب بود کــــرد خـــبر ز آنکه خبر یاب بود

رسید

(جلالی)

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *