پس از ارسال اشعار بالا نامه ای از (بقا) در تاریخ ۶۶/۹/۱۴ واصل شد که در آن مرقوم بود:
«از ابراز لطفی که در مورد ما چهار تن یا بگفته سُنّی ها! چهار یار کرده بودید…» که همان روز قطعه ی زیر در پاسخ کنایه : به گفته (سنّی ها) ی بقا سروده ارسال شد.
**
رسید نامه ات ای یار و با قرائت آن
شدم به مسئله چار یار! نیک آگاه
اگر به شعر خود از چار یار بُردم نام
مُراد چار نفر دوست بود خواه نخواه
وگر به عمد مرا بود این گُنَه که نبود
بُریده باد زبان لا اِلهَ اِلاَ الله
نداشتم سر ایهام و این لطیفه شنو
به شرط آن که نیفتد کلام در افواه
به شهر یزد که دارالعباد آل علی ست
نبوده همچو خراسان جماعتی گمراه!
ولی به فرض محال ار کسی شود پیدا
کَشَد بَرَد سوی مشهد ز یزد رختش و راه
تو در مقام چهاری به شعر سابق من
که خود به نام (علی ۱) غصب نام کردی و جاه
گُنَه به گردن مصمون بود پذیر این شعر
به جای عذر که باشد بسی بتر ز گناه
یزد ۱۳۶۶/۹/۲۱
۱- نام دوست گرامی بقا (علی) است که اصلا یزدی و فعلا ساکن شهر یزد است.