شعری در وصف کمالات احمد کمال شاعر قصیده سرای خراسان
شعر و اخلاق و خط و ربط کمال
جمع این چار در یکی ست محال
آن چه از شعر او مرا یاد است
این که او در قصیده استاد است
شاعری نکته گو قصیده سرای
صاحب عقل و هوش و دانش و رای
آیت رادی و جوانمردی ست
پخته و در کمال خونسردی ست
خطّ او بازگوی نقش خیال
بس دل انگیز و منتهی الآمال
دارم از لطف آن رفیق شفیق
یادگاری ز خطّ نستعلیق
از کمال او چو ماه بر افلاک
در کمال فروتنی است چو خاک
همچو گلچین و قهرمان و بقا
در کمال محبّت است و صفا
گرچه وصفش یک از هزار کنم
من بدین دوست افتخار کنم
تهران ۱۳۶۷/۷/۱