با دل خویش گفتگو دارم
طرف صحبتی نکو دارم
درد دل جز به کس نمی گویم
محرمی گرم و چاره جو دارم
من از این غمگسار ممنونم
هر چه دارم ز لطف او دارم
گل خود روی این بیابانم
بینی ار آب و رنگ و بو دارم
گرچه بر صبح می زنم لبخند
شبنم گریه در گلو دارم
**
من نه آنم که زیر چرخ کبود
سرم آید به پیش چرخ فرود
**
یزد شهر و دیار من باشد
گوشه گیری شعار من باشد
حرفه ای دارم و بدان مشغول
شاعری هم نه کار من باشد
من نه در اختیار شعر خودم
و آن نه در اختیار من باشد
همدم و یار من کتاب بود
روز و شب در کنار من باشد
شعر هم بعد مرگ من شاید
سبب اعتبار من باشد
**
زآنکه از عُرف و عادت دل خویش
باز گویم حکایت دل خویش
**
عشق و ایمان مرا نگه دارد
چون دو پا روی پا نگه دارد
بنده ی آن کَسَم که از سر صدق
راه و رسم وفا نگه دارد
عهد و میثاق خویش را با دوست
دوست باید به جا نگه دارد
دوست باید که راستگو باشد
جانب آشنا نگه دارد
رشته ی دوستی دو سر دارد
تو نگهدار تا نگه دارد
**
مرد را همّت و اراده مدام
زُبده دارد به دهر و زنده به نام
**
این نصیحت که مختصر باشد
در نظر بود و در نظر باشد
در ره آب و نان و مایحتاج
سعی مشکور و باثمر باشد
بیش از این صرف عُمر جایز نیست
نقد عمری که در گذر باشد
گوشَت اَر باز بود و بسته دهان
بر تو مسدود راه شر باشد
سعی کن تا که بیشتر دانی
گر توانی تو این هنر باشد
**
بشنو این را که نغز گفتار است
که زیادت طلب زیان کار است
**
مطلب ار هست شعر باید گفت
مطلب ار نیست حرف باشد مُفت
دُرِّ مضمون اگر به چنگ افتاد
باید آن را به نحو احسن سُفت
دوستی گر به عُمر پیدا شد
خاک راهش به دیده باید رُفت
روز باید به کار شد مشغول
شب نشینی بد است باید خُفت
زن ضروری بود ولیکن طاق
تا شود مرد باسعادت جفت
**
با زن خوب خانه بستان است
خانه از روی زن گلستان است
**
تکیه بر شعر و بر سخن نکنم
دیگران می کنند من نکنم
آن چه حرف دلست می گویم
فکر ایهام و فوت و فنّ نکنم
گاه عاشق شوم ولی دایم
جامه آتشین به تن نکنم
گر شوم عاشق بُتی شیرین
کار فرهاد کوه کن نکنم
رگِ من با عرب نگردد راست
دست در دست اهرمن نکنم
**
آستان بوس خاک ایرانم
عاشق خاک پاک ایرانم
**
یزد ۱۳۶۹/۳/۸