…
رسید عید و بهار و به باغ سبزه دَمید
نشسته ایم لب جوی و زیر سایه بید
خوش است عشق دو مست و تماس گردن و دست
به گوشه چمن آنجا که چشم غیر ندید
خوش آن شکاف گریبان چاک و چشم انداز
چو بر صحیفه سماب سینه ای لرزید
بهار آمد و در خلوت چمن، لب یار
به یُمن باده عجب لذتی به ما بخشید
چنان ز شوق مکیدیم لعل میگونش:
که شد ز کثرت سرخی رگی به لعل پدید
کنون مصیبت ما ابتلای (ویروس) است
که پای تا سر دنیا از آن شده ست پلید
خلاصه، حرف (جلالی) بیان تبریک است
در روز عید چنین گفته این به نظم کشید