…
دیشب که آسمان خدا پر ستاره بود
از هر ستاره چشمک و بر ما اشاره بود
میخواستم که بشمرم آنرا ولی چه سود!
بیرون ز حدّ و مرز عدد در شماره بود
از دور بر فراز یکی کوه پر ز برف:
کان محو از سفیدی آن سنگ خاره بود:
از ابر همچو وصله به دامان قامتی:
چسبیده چونکه روکش آن پاره پاره بود
گاهی ز نور تیر شهاب آسمان تار:
از جانب یَسار و یَمین پُر شراره بود
از روی ماه، نور ملایم به هر طرف:
میگشت پخش و پر تو آن یک قواره، بود
اما چه سود، یار (جلالی) به خواب ناز
از دسترس به دور و توی گاهواره بود
یزد ـ ۱۳۹۸/۱۲/۱۳