…
به زیر بار غم دلبرم کمر شده خَم
غَمش مرا کُشَد و می کَشَد به سویِ عَدَم
چنان گرفته نَفَس در درون سینه که مَن:
نمی توان زَدَن از دردِ هجرِ همدم دَم
نمی توانم از این بستَرم زِ دردِ نِهَم:
برون برایِ ملاقاتِ آن نِگار قَدَم
مدام دل نگرانَم مَباد تا که رَقیب:
فتَد به فکرِ نگار و به کار صیدِ حَرَم
خُدا کُند که روان گردد از حیاطِ حیات:
به موت تا به حد اَکمَل و به وَجه اَتَّم
که تا کَشَد ز وجودِ ممات جور و ستم
که تا کُنَد ز نَبودِ حیات دقّ و وَرَم
امید آنکه خداوندِ قادر متعال:
بُوَد معین (جلالی) ز راه لُطف و کَرَم
اَتَّم: تمام تر، کامل تر/دهخدا