…
تَوانَد اَر فِکَنَد کَس به دام عَنقا را:
به بَند می نَتوانَد کَشَد تَنِ ما را
به حُکمِ تجربه ها و به یُمن سنّ زیاد:
به چشم دور نگر، دیده ایم فردا را
زِ هَم، توانگر و مُفلِس دَهیم زود تَمیز:
به یک نظارَه کوتَه، نَدار و دارا را
دَهیم فَرقِ خوش آواز و اَنکَر الاَصوات
چرا که خوب شِناسیم فَرقِ آوا را
همان طریق که تفکیک می کنیم زِ هَم:
وجودِ مُفرد دانا ز فرد شیدا را
همان طریق که یک خوش خیال را سودا:
نمی کنیم که گیریم فَردِ سودا را
بِخوان ز راهِ تعقُّل، نَه سرسری جانا:
سروده های (جلالیِّ) جُمله آرا را