…
نَکُنَم باز دَرِ دار، صِدای تو که نیست
نَدَهَم پاسُخَش اَر بانگ و نَوایِ تو که نیست
زیرِ پایِ سُمِ اَسبان رَوَد آن سَر که به راه:
هَمقَدَم پُشت سَر آن پای به پای تو که نیست
جانِ من باد فِدایِ سَرِ آن دَست به تیغ
که کُشَد طالِب وَصلِ تو، فِدایِ تو که نیست
مَلَک المُوت به دوزَخ بَرَد انشاءالله:
آنکه هر جا نَبُود بَرخی و جایِ تو که نیست
در دِلِ عاشقِ صادق نکُنَد هیچ اَثَر:
غَمز و غنج دِگَر، ناز و اَدایِ تو که نیست
مانده حیران که بَرایِ چه کَسی ناز کُنَد:
دّل غَمدیده در این دَهر، بَرایِ تو که نیست
جان به پایِ تو (جلالی) کُنَد از صِدق فِدا:
اَندَر این دارِ مُکافات، وَرایِ تو که نیست